.svg)
طرح فروش جدید ایران خودرو یا ضیافت جدید برای دلالان؟
با عرضه ۲۵۲۰۰ خودرو و اختلاف قیمت چشمگیر در کارخانه و بازار، جای این پرسش است؛ آیا خریداران واقعی شانسی دارند؟
به گزارش پارسینه و به نقل از تسنیم، در حالی که ایرانخودرو با طرح فروش جدید خود، فرصتی را برای خرید خودرو با قیمتی «ظاهراً» پایینتر از بازار آزاد فراهم کرده است، نگاهی دقیقتر به اعداد و ارقام، لایههای پنهان این طرح را آشکار میسازد. این طرح، که از ۱۸ تا ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ اجرا میشود و شامل ۲۵,۲۰۰ دستگاه خودرو (۱۲,۶۰۰ دستگاه فروش فوری) است، اگرچه با تیتر جذابیت قیمتی منتشر میشود، اما دغدغههای جدی را برای مصرفکنندگان واقعی و ناظران بازار ایجاد کرده است.
گرانفروشی پنهان؛ توجیه افزایش قیمتها بهبهانه «نوسازی»؟
بزرگترین سؤال این طرح، نهتنها اختلاف قیمت بین کارخانه و بازار، بلکه خود قیمتگذاری اولیه ایرانخودرو است. با توجه به اینکه قیمت خودروهای عرضهشده از حدود یک میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان آغاز میشود، آیا این افزایش قیمتها، همانگونه که شرکت استدلال میکند، بهدلیل افزایش نرخ گواهی اسقاط و سایر هزینههای مرتبط با نوسازی ناوگان است؟ آیا این افزایش قیمتها، تنها بهانهای برای گرانفروشی و سپس ارائه طرحهای فروش است تا این قیمتهای جدید را بهعنوان یک فرصت جلوه دهند؟
این رویه، که ابتدا قیمتها را بالا میبرد و سپس با طرحهای فروش، همان خودروها را با تخفیف (اما همچنان گرانتر از گذشته) عرضه میکند، پرسشهایی را در مورد شفافیت اقتصادی و توان خرید مردم ایجاد میکند؛ آیا مصرفکننده واقعی، توانایی خرید این خودروهای گرانقیمت را دارد، یا این طرحها صرفاً سفرهای برای دلالان و سوداگران است؟
در حالی که حذف شرط مسدودسازی حساب بانکی، برای سادهسازی فرآیند ثبتنام اعلام شده است، اما از دیدگاه انتقادی، این اقدام میتواند به تسهیل فعالیت دلالان منجر شود، این همان شکافی است که در طرحهای قبلی، فرصت سوداگری را برای واسطهها فراهم کرده بود. وقتی خودرویی با اختلاف قیمت ۷۸۲ میلیون تومان (مانند دناپلاس اتوماتیک) عرضه میشود، انگیزه دلالان برای شناسایی و تصاحب سریع این ظرفیتها، دوچندان میشود.
فرآیند ثبتنام، اولویتبندی و مهلت ۴۸ساعته برای تکمیل قرارداد، هرچند برای تسریع امور طراحی شده است، اما در عمل میتواند مزیت رقابتی را بهسمت کسانی سوق دهد که با آمادگی کامل و شبکههای غیررسمی، آماده تصاحب این سهمیه با کمترین مانع هستند، این در حالی است که مصرفکننده واقعی، که شاید با پیچیدگیهای اداری یا بانکی مواجه است، شانس کمتری برای موفقیت در این رقابت نفسگیر خواهد داشت.
در نهایت، سؤالهای اساسی این است؛ آیا این طرحها، واقعاً بهنفع مصرفکننده نهایی است؟ وقتی قیمتها ابتدا افزایش مییابد و سپس با یک طرح فروش سعی در جذاب جلوهدادن آنها میشود، آیا این چرخه، تنها بهنفع تولیدکننده و دلالان تمام نمیشود؟
مصرفکننده واقعی، کسی است که به خودرو برای رفع نیاز خود احتیاج دارد، نه برای سوداگری. این طرحها، بهشرط شفافیت کامل در اولویتبندی و اطمینان از اینکه شانس خرید به مصرفکنندگان واقعی داده میشود، میتوانند مفید باشند، در غیر این صورت، این فرصت فروش ایرانخودرو، تنها به ضیافتی برای دلالان تبدیل خواهد شد و مصرفکننده واقعی، همچنان در حسرت خرید خودرو با قیمتی منصفانه باقی خواهد ماند.
ارسال نظر